Serce nie jest pompą krwi — to integracyjne centrum, które prowadzi nieustanny dialog z całym ciałem. Przekazuje informacje linią neurologiczną, bo posiada własną sieć dziesiątków tysięcy neuronów wysyłających impulsy szybciej, niż mózg zdoła odpowiedzieć; komunikuje się biochemicznie, uwalniając hormony takie jak ANP, BNP czy oksytocyna, które w kilka minut porządkują ciśnienie, poziom stresu i nastrój; oddziałuje biofizycznie, ponieważ fala tętna przekazuje mózgowi aktualne dane o stanie naczyń i tkanek; wreszcie kształtuje otoczenie energetyczne organizmu, wytwarzając najsilniejsze pole elektromagnetyczne w ciele.
A czym właściwie jest serce, jeśli nie cichym sterownikiem naszych myśli, uczuć i zdolności do regeneracji? Bije ponad sto tysięcy razy na dobę, a jego impulsy dotykają każdej komórki, choć rzadko o nich pamiętamy. Może dlatego, że pracuje bezgłośnie i wiernie od pierwszych chwil życia, zakładamy, że zawsze tak będzie. Tymczasem to właśnie jakość tej ukrytej rozmowy serce — mózg decyduje o szybkości regeneracji, klarowności procesów poznawczych i dobrostanie psychicznym. Dostrzegając serce jako centrum komunikacji, zaczynamy rozumieć, że wspierając jego harmonię troszczymy się tak naprawdę o całe ciało.